بدينسان خواب هارا با تو زيبا مي كنم هر شب

 تماشائيست پيچ وتاب اتش ها

خوشا بر من كه پيچ تاب اتش را تماشا  ميكنم

                                            هر شب

من که میدانم شبی عمرم به پایان میرسد

              لحظه ی خاموشی من سهل و اسان می رسد

پس چرا عاشق نباشم...

بهترین چیز رسیدن به نگاهیست

                                    که از حادثه ی عشق تر است...

و تو از زمزمه ای مست مرا می خوانی              می بری عقل مرا

من به تو می رسم ودست تو را می گیرم

و تو رو می بوسم

من چنان مست شدم که درونم جاریست

حجمی از وسعت تو                 و به دریای دلم میریزم

و تو از زمزمه ای مست مرا می خوانی

سینه جای نفسی نیست تو ای هستی من

تا تو هستی

نفسی و قفسی نیست مرا

باز هم زمزمه کن...

                                                   دوست دارم زمان بایسته واسه ی همیشه

چشمامون ببندیم وبریم تاته رویا

                                                 اونجا که دیگه هیچ گلی پژمرده نمیشه 

هرچی غم داری از دل نازکت بگیرم

                                                اگه اشک از چشمات جاری بشه برات بمیرم

سر رو شونه هام بزاری و  برات بخونم

                                                یاد تو و عشق تو باشه ورد زبونم مهربونم

زندگی رو دوست دارم با تمام بد بیاریش

                                                     عاشقی رو دوست دارم با تمام بی قراریش

بیا تا لیلی ومجنون شویم

                                افسانه اش با تو

بیا با من به شهرعشق رو کن

                                خانه اش بامن

ای چراغ هر بهانه

                              از تو روشن،از تو روشن

ای که حرفای قشنگت

                               من و اشتی داده با من

من و گنجشکای خونه

                                 دیدنت  عادتمونه

به هوای دیدن تو

                             پر می گیریم از تو لونه 

بی همگان به سر شود

                               بی تو به سر نمی شود

داغ تو دارد این دلم

                          جای دگر نمی شود...

ای عشق عزیز

                   هرجا هستی من بنده ی در گاه تو هستم

تا یک قدمی به مرگ مانده

                  ای عشق هوا خواه تو هستم 

                     با تو حکایتی دگر

                                             این دل ما به سر کند

                   شب سیاه را

                                            هوای تو سحر کند ...                      

من برای تو مینویسم که ابی دریا چشمانت بود              

                               به خوطوط بی رنگ کاغذ،نامت را نقش می بندم

در سینه ی وسیع اسمان تو را تصور می کنم

                             در کویر از تو برای تو مینویسم

  اخه دوست،تو درکویر گرم خاطراتم

                            همیشه جاودانی...

من نیز چو خورشید دلم زنده به عشق است

                                    راه دل خود نتوان که بپویم    

هر صبح در ایینه ی جادویی خورشید

                                   چون می نگرم ...

من همه او...

                    او همه من...